Borgerstein

Wandelmoeder Erna

Erna Wuyts is één van de vrijwilligsters waarop we in Borgerstein al jarenlang kunnen rekenen. Om de twee weken staat ze een hele namiddag paraat om een handje toe te steken bij activiteiten met bewoners. We waren benieuwd naar welk vrijwilligerswerk ze precies binnen Borgerstein doet én waarom. Tijd voor een gesprekje.

Hoe ben jij eigenlijk in Borgerstein terecht gekomen?

Ik ben vrijwilligster bij het Rode Kruis en een aantal uren van hun werking besteden ze aan sociale hulpverlening. Acht jaar geleden vroeg de voorzitster om voor haar een keer in te springen. Toen kwam ik voor de eerste keer in Borgerstein en ik had de smaak onmiddellijk te pakken!

Kan je ons vertellen wat je hier precies doet?

Om de twee weken kom ik op maandagnamiddag langs met een paar andere vrijwilligers. We starten om half drie in De Beiaard, waar we de bibliotheekdienst verzorgen. Met een kar vol boeken gaan we rond en de bewoners kunnen bij ons 1 of meerdere boeken uitlenen. We maken tijd voor een babbeltje en dat appreciëren ze. De Beiaard telt een vijftal fervente lezers, die elke keer een aantal boeken meenemen. Er zijn ook bewoners die sporadisch een boek lezen. Om 15u stappen we richting groep 15. Daar staan de bewoners meestal vol ongeduld te wachten, want met hen gaan we een uurtje wandelen.

Gaat de hele groep mee wandelen?

Neen, ze mogen zelf kiezen of ze meegaan. Meestal gaan er 8 à 10 bewoners mee wandelen en zijn er 3 vrijwilligers op post. Binnenkort krijgen we er een vierde vrijwilliger bij. Daardoor wordt de wandeling een stuk makkelijker, aangezien we altijd wel wat rolstoelen moeten duwen.  

Volgen jullie altijd dezelfde route of wijken jullie al eens af van het vertrouwde parcours?

We wandelen altijd op het domein van Borgerstein. Bij droog weer kiezen we steevast voor het park. Uiteraard passeren we de vijver om de eenden en vissen eten te geven. Bij regenachtig weer doen we een toertje op een stenen weggetje. Voor één ding zorgen we echter altijd, ongeacht het weer, en dat zijn de koeken! We brengen elke keer voor alle wandelaars een koek mee en daar zijn ze héél blij mee. Sommigen vragen zelfs al een koek, nog vóór de wandeling begint. Ik vind het leuk dat we met zo'n klein gebaar zoveel plezier kunnen doen. Dat is ook een beetje de reden waarom ik hier vrijwilligerswerk doe. Het geeft mij een goed gevoel om de mensen te zien genieten. Veel buitenstaanders begrijpen niet goed waarom ik dit vrijwillig doe. Ik zeg hen altijd dat ik hier een stukje hemel kom verdienen.

Heb je een goede band met de bewoners?

Ja, eigenlijk wel. We voelen ons soms een beetje als familie. Zeker met het Paas- of Kerstfeest. Dan worden we uitgenodigd en mogen we mee komen vieren. We zitten dan bij de mensen die geen familie op bezoek hebben. Dan hebben zij toch ook een beetje het gevoel familie aan de feesttafel te hebben. Wanneer een bewoner jarig is,  krijgen ze een kaartje van ons. Zulke dingen maken bewoners blij en dat is leuk om te zien. Er wordt ook al eens gelachen! Zo was A. van groep 15, zij is ondertussen spijtig genoeg overleden, altijd aan het zingen. Ze kon dat trouwens echt heel mooi. A. maakte ook vaak grappige opmerkingen, waardoor we de slappe lach kregen. Zo heb ik al heel wat leuke ervaringen opgedaan binnen Borgerstein!

Heb je nog andere passies of bezigheden buiten je werk voor Borgerstein?

Ik ben redelijk druk bezet eigenlijk. Ik werk halftijds, en ik ben ook verantwoordelijk voor de praktische school bij KAV. Wanneer er cursussen worden gegeven, zorg ik voor de locatie, lesgevers,... Veel tijd voor ontspanning blijft er dus niet over. Maar ik geniet van die extra engagementen. Dus zolang mijn gezondheid het toestaat, blijf ik paraat!

Dan wensen we je uiteraard alle succes toe in de toekomst!  Bedankt voor het gesprek en je jarenlange inzet voor Borgerstein!